POL Książki dla dzieci

Wielka księga tajemnic, Tom Adams, Yas Imamura, Wilga (GW Foksal) 2023

Czy potwór z Loch Ness naprawdę istnieje? Co się stało z załogą statku Mary Celeste? I gdzie właściwie znajdują się wiszące ogrody Semiramidy w Babilonie?

Wpadniesz w osłupienie, gdy odkryjesz największe tajemnice świata: od Wielkiej Stopy po Trójkąt Bermudzki. Przeczytasz o porwaniach przez kosmitów, nawiedzonych domach, niesamowitych zjawiskach naturalnych i wielu innych osobliwościach. Ta książka wyjaśni ci to, co niezwykłe. No chyba że niezwykłego nie da się wyjaśnić. Wtedy to ty musisz zdecydować, co o tym wszystkim myśleć…

Recenzje:

Przed Wami genialna książka dla dzieci (ale nie tylko!) “Wielka księga tajemnic” to przepięknie ilustrowany zbiór przeróżnych tajemniczych rzeczy – czego tu nie ma! Duchy, nawiedzone domy, tajemnicze zniknięcia, zakopane skarby, potwory, statki widma, oszustwa i mnóstwo, mnóstwo innych rzeczy! Gwarantuję, że będziecie czytać ją z wielką ciekawością, a tymczasem zapraszam na film o dosłownie kilku ciekawostkach z książki 🙂

Lubimyczytać.pl

Jeżeli lubicie ciarki na plecach podczas czytania historii o duchach i we wgniecionym zbożu na polach doszukujcie się obecności istot nie z tej Ziemi – ,,Wielka Księga Tajemnic” będzie lekturą w 100% trafioną. Ze względu na obecne w niej naukowe argumentacje, przekona do siebie nawet sceptyków! Książka będzie odpowiednia dla osób powyżej 9 roku życia.

Bajkochłonka.pl

Natka i zbuntowany królik, Ruth Quayle i Julia Christians, Wilga (GW Foksal) 2020

Los nie jest sprawiedliwy wobec Natki. Dla przykładu: nigdy w życiu nie miała jeszcze ani jednego zwierzaka, nawet małego! Do tego grozi jej utrata zęba, a jej rodzice odmawiają zakupu ogrodowego zraszacza. Twierdzą, że ich ogródek jest na to za mały. A przecież każdy widzi, że ogródek jest o wiele większy niż zraszacz! Na szczęście dzięki pomysłowości Natka potrafi poradzić sobie z każdą sytuacją.

Recenzje:

Książka jest pełna humoru i zabawnej narracji. Pierwszy tom bardzo nam się spodobał i już czekamy na kolejne. Opowiadania zostały napisane prostym językiem, będą więc idealne dla dzieci, które zaczynają samodzielnie czytać, do tego czcionka jest duża i niemal każda strona wypełniona jest ilustracjami. Polecamy.

Wnaszejbajce.pl

„Natka i zbuntowany królik” jest też tak napisana, żeby nie odstraszać młodych adeptów od czytelnictwa. Nie znajdziecie tu zniechęcającej ściany tekstu. Czcionka jest duża, a sam tekst tak podzielony na stronach, że czyta się go chętnie i niemal mimochodem. Sposób opowiadania jest stylizowany na język rezolutnej dziewczynki. Jest tu sporo powtórzeń, ale o to chodzi w książeczce, która w zamyśle jest przeznaczona do nauki sprawniejszego czytania dla dzieci. Tworzy się z tego oryginalny sposób opowiadania, pasujący do buntowniczego i szalonego charakteru Natki, która jest często w podskakującym nastroju – jak sama go nazywa.

Nebule.pl

Jak uratować czarownicę w tydzień, Kaye Umansky, Wilga (GW Foksal) 2019

Kiedy Eliza Kiszonka decyduje się przyjąć propozycję popilnowania domu tajemniczej czarownicy z sąsiedztwa – Magenty Nagłej, nie spodziewa się, w jakie kłopoty się pakuje. Siedem dni w magicznej wieży, w towarzystwie uwielbiającego narzekać kruka i umorusanego psiaka początkowo wydaje się jej miłą przygodą.

Ale kiedy do drzwi dziewczynki zaczynają pukać zwariowani sąsiedzi, a listonosz przynosi jej składniki magicznego eliksiru, które trzeba pilnie wykorzystać, okazuje się, że opieka nad domem Magenty może wymagać ekspresowej nauki czarów…

Czy Eliza ma w sobie cechy potrzebne, by zostać czarownicą w tydzień?

Recenzje:

Autorka wykreowała cudowny świat i bohaterów. Każdy z nich ma inne cech charakteru, a do tego są sympatyczni. Historia napisana jest lekkim i przyjemnym językiem. Czyta się ją bardzo szybko, ponieważ akcja pędzi w zawrotnym tempie.

“Jak zostać czarownicą w tydzień” to świetna książka dla dzieci przy, której nie tylko one spędzą miło czas. Jest ona zabawna, a do tego pouczająca i co ważne, ma w sobie magię. Polecam!

Lubimyczytać.pl

Kilka dni temu skończyłam czytać z dziećmi magiczną serią książek o małej dziewczynce i pewnej czarownicy. Ten barwny, dynamiczny cykl książek skradł serca całej naszej rodziny. Ogromnym walorem jest humor, który przepełnia wszystkie cztery tomy, do tego trzymająca w napięciu akcja i bohaterowie o bardzo wyraźnych charakterach.

Jeśli lubicie przygodowe historie, szczyptę magii i dowcipu to koniecznie sięgnijcie po te książki. Przeczytaliśmy je jednym tchem. Duża czcionka i liczne ilustracje sprawiają, że chętnie sięgną po nią także początkujący czytelnicy. Polecam dzieciom w wieku 6-11 lat!

Wnaszejbajce.pl

Płetwal błękitny, Jenni Desmond, Wydawnictwo Łajka 2016

Zapraszamy w podróż do świata, w którym rośnie się w tempie czterech kilogramów na godzinę i nigdy nie zasypia.
Pięknie ilustrowana książka popularnonaukowa, która wprowadza dzieci w świat ogromnego wieloryba. Przedstawione w niej fakty zestawione są z codziennymi sprawami, dzięki czemu informacje łatwo zapadają w pamięć i uwrażliwiają na niesamowitość świata przyrody.

Recenzje:

Jenni Desmond udała się rzecz, zdawać by się mogło prawie niemożliwa, z faktów z życia płetwali błękitnych rodem z Animal Planet, wydobyła cały majestat i urodę tych stworzeń. Ich wielkość i kruchość zarazem. Z kolei swoimi ilustracjami, głębią barw i zwiewnością kreski, idealnie zobrazowała świat w którym przyszło im żyć. Jest zatem płetwal definicją nie tylko sprzeczności, ale i piękna, które jak on sam, jest nieoczywiste, trudno uchwytne i wciąż wymykając się nam z horyzontu naszego spojrzenia. Pojawia się jedynie na chwilę, aby zaczerpnąć powietrza i znów zniknąć w niezmierzonej głębi.

Pingwin w opałach, Helen Hancocks, Wydawnictwo Łajka 2014

One little penguin. Three hungry cats. His chances don’t look good – can this penguin in peril make his escape? / Gdy lodówka świeci pustkami, a w brzuchach burczy z głodu, trzy koty wpadają na wyśmienity plan… Potrzebny im tylko pingwin. Czy pingwinowi uda się uciec i wrócić do domu na kolację?

Recenzje:

Świetna, żartobliwa kreska Helen Hancocks kreśli sprytnego przecież pingwina z niezmienną, nieustannie lekko zaskoczoną miną, co zapewne ma nauczyć młodych czytelników, żeby nie sądzić po pozorach. Konteksty, w których umieszcza porwanego ptaka, są cudownie proste i zabawne – znalezienie w codziennym życiu miasta osób pingwinopodobnych okazuje się dość prostym i dowcipnym zabiegiem.

Książkę wydała Łajka, która już od pierwszych swoich publikacji („Niedobry kotek” i „Głupiutki piesek”) zachęca do tego, by zajrzeć pod obwolutę. Zajrzyjcie więc – i tam, i do książki.

Ula Jankowska

Hancocks uwodzi niezwykłym poczuciem humoru. Jak mało kto czuje ironię i włada nią bezbłędnie, jak wtedy gdy posyła koty w pościg za pingwinem. „Ale pingwina trudno wypatrzeć”. Na mieście aż roi się od jego sobowtórów (zakonnic, nienagannie ubranych dżentelmenów czy kelnerów). Wszyscy jota w jotę czarno-biali. Książka Helen Hancocoks z pewnością spodoba się polskim czytelnikom. Jej angielski humor niewiele różni się od naszego. Historie, które muszą podpowiadać jej same koty, są niezwykle filmowe. „Pingwina w opałach” czyta się i ogląda jak dobry scenorys. Tło jest dobrze zarysowane, a postaci wyraziste i zmuszające odbiorcę do tego, aby je polubił albo znienawidził. Wszystko jak w rasowym kryminale. Ktoś stanie po stronie porwanego pingwina, innych zafascynuje przebiegłość rudych rabusiów. Czy to dobrze, czy źle? Nie podejmuję się rozstrzygania. Cóż, jedno jest pewne, syty głodnego nie zrozumie.

Dariusz Szymanowski

Pan Pikulik i nieporozumienie w ZOO, Kevin Waldron, Wydawnictwo Łajka 2012

Pan Pikulik codziennie zakłada swoją ulubioną kurtkę i rusza na obchód zoo, ale tego ranka coś jest nie tak. Czuje to pan Pikulik, czują to też zwierzęta. Wkrótce całe zoo ogarnia jedno wielkie nieporozumienie!

Fragment:

– Ojejku, jejku! Przybrało ci się na wadze – powiedział pan Pikulik do siebie, zerkając na pękającą w szwach kurtkę.

Usłyszała to hipopotamica i pomyślała, że ta uwaga była skierowana do niej!

– Opychasz się okropnym jedzeniem. Kiedyś cię to wykończy! – oznajmił pan Pikulik przechodząc koło basenu z pingwinami.

Na dźwięk jego słów wszystkie pingwiny popatrzyły po sobie z przerażeniem. Właśnie zjadły śniadanie!

– Sam widzisz, wystarczy mały obchód, a niemiłosiernie się pocisz – mruknął pod nosem pan Pikulik przechodząc koło jaskini niedźwiedzi. – Na dodatek niezbyt świeżo pachniesz! – zawołał jeszcze.

– Bardzo się postarzałeś. Sam popatrz, jaki jesteś pomarszczony – powiedział do siebie pan Pikulik przechodząc koło słoni.

Recenzje:

Książka Kevina Waldrona bawi tekstem i obrazem. “Pan Pikulik i nieporozumienie w zoo” to klasyczny przykład książki obrazkowej, cieszącej oko dowcipnymi, barwnymi ilustracjami, przyjemnej w dotyku dzięki matowym kartkom, opowiadającej nieoczywistą historię. Tytuł został doceniony w świecie książek dziecięcych – został nagrodzony w 2009 roku Bologna Ragazzi Award w kategorii “Opera Prima”.

Czekamy na kolejną część:)

Ewa Skibińska

Pączki, bolączki i dramaty księżniczki, Leila Rasheed, Akapit-Press 2010

Betsaba Klarysa de Trop wybiera się na obóz aktorski Dramaramy, o którym zawsze marzyła – gdzie rodzą się gwiazdy i gdzie sława może rozpocząć się od każdego następnego ujęcia. Ale tym razem to będzie prawdziwie gwiazdorski i „horrorski” obóz: przyjaciele stają się wrogami, a końcowe przedstawienie dosłownie wywraca wszystko do góry nogami. Pokochacie przezabawny świat Betsaby z jego fascynującymi i wzruszającymi historiami.

Fragment:

Drogi nowy Pamiętniku, który mama przysłała aż z Ameryki…

Co słychać? Witaj w Clotborough, w Anglii.

Na pewno się cieszysz, że jesteż za granicą, co, Drogi Pamiętniku? I może trochę się boisz, bo w końcu jesteś w obcym kraju, gdzie na kartofla mówi się ziemniak. To znaczy ja mówię „ziemniak”, a ty – „kartofel”. Tylko że – jako pamiętnik – ty wcale nie mówisz!

Zresztą nieważne! Nie obawiaj się, Drogi Pamiętniku – ja się tobą zaopiekuję. Oraz mój tato, Bill. I moja najlepsza przyjaciółka, Keisza, a także jej mama, Bev. Myśl o nas jako o swojej nowej, szczęśliwej rodzinie! Super, co?

Być może się zastanawiasz, kim jestem? Muszę ci powiedzieć, że nie pisze tego wszystkiego jakaś tam przeciętna ręka. Jestem słynną Pamiętnikopisarką i Prawie-Gwiazdą-Filmową, Betsabą Klarysą de Trop. Ta-dam!

Szczerze mówiąc nie jestem jeszcze taka znowu sławna, nie tak naprawdę. A właściwie to wcale nie jestem sławna. Lecz… to się zmieni, bo pojutrze wybieram się w pewne bardzo specjalne, ekscytujące miejsce.

Zgadnij gdzie?! Podpowiem ci – to miejsce, gdzie spełniają się marzenia i rodzą się gwiazdy, a od sławy dzieli człowieka tylko jedno ujęcie (tralalal!).

Recenzje:

Druga część pamiętnika Betsaby Klarysy de Trop, tak jak pierwsza część, bardzo mnie rozbawiła. Styl pisania i opis wydarzeń naprawdę brzmiał “Betsabowo” i choć miałam inny pogląd na sprawy, byłam zadowolona, że mogę tak dokładnie poznać punkt widzenia głównej bohaterki. Sądzę, że książka, choć przeznaczona dla młodszych czytelników, jest w stanie zadowolić też starsze mole książkowe.

Lubimyczytać.pl

Billie i jej rodzinka, Ann Bryant, Akapit-Press 2006

Billie wie, że będzie obiektem złośliwych drwin, bo ma nudnego, łysiejącego ojczyma. Jakby tego było mało, czuje się jak obca we własnej rodzinie. Wszystko przez nową, egzaltowaną siostrę przyrodnią oraz mamę, która przestała ostatnio zwracać uwagę na Billie. Dziewczyna wpada jednak na genialny pomysł: plan wymiany rodziców. Wystarczy znaleźć nową rodzinę i nakłonić ją do adopcji. Łatwe, prawda? A może i nie…

Fragment:

Nieważne, że fotel jest wyjątkowo niewygodny. Nieważne, że z jednej strony dochodzi mnie duszący zapach perfum babci Caroline, a z drugiej Victoria cały czas coś do mnie szpecze i dmucha wyszminkowanymi ustami prosto do ucha. Nie mam siły myśleć o tym wszystkim, bo koncentruję się na wgapianiu się w kark mamy.

A oto dlaczego. Próbuję dokonać czegoś, o czym powiedział mi mój najlepszy kolega, Archie. To się nazywa przeniesienie. Muszę sprawić, by mama zdała sobie sprawę z tego, że to jej ostatnia szansa wymigania się od wyjścia za mąż za głupiego, starego Quentina…

Recenzje:

Mała Billie jest wściekła. Jej trzydziestosześcioletnia mama bierze właśnie ślub ze starszym o siedemnaście lat Quentinem. Jakby nie mogła wybrać sobie kogoś młodszego! Bille zaciska pięści i w myślach zaklina „Mamo, błagam, powiedz nie! Koniecznie powiedz nie. Nie wychodź za tego przedwiekowego, antycznego, stareńkiego dinozaura”. Wszystko na nic. Do domu, w którym Billie mieszkała ze swoją mamą (tata odszedł przed narodzinami dziewczynki) wprowadza się ten okropny, łysiejący Quentin. Mało tego – wraz z nim przybywa osiemnastoletnia córka, Victoria – uszminkowana, sztucznie słodka i nieznośna. Billie czuje się opuszczona we własnym domu. Zazdrości swojemu przyjacielowi, Archiemu, wspaniałej rodziny – młodego ojca, miłej matki, małej siostrzyczki. Wpada na świetny plan: przekona rodziców Archiego, by przyjęli ją pod swój dach. Realizacja tego planu nie jest jednak tak prosta, jakby się wydawało – wszystkie pomysły wcielane w życie przyczyniają dziewczynce kłopotów. Billie wpada w coraz większe tarapaty. Rodzice Archiego nie pałają chęcią adopcji, zresztą Billie wyrządza im niechcący coraz więcej szkód i przykrości. W dodatku prześladuje ją „gang” szkolnego kolegi – Liama. Billie ma tylko dziesięć lat, nie potrafi się obronić przed złośliwymi zaczepkami, panicznie boi się odrzucenia przez znienawidzonych kolegów. Za wszystkie niepowodzenia obwinia, nie wiedzieć czemu, Quentina. „Gdybyśmy żyli w królestwie zwierząt, byłabym małym, czarno-białym szympansem, a wujek Quentin starą, wyliniałą, siwą mangustą” – mówi Billie i nie wierzy w możliwość porozumienia z ojczymem. Wrogo nastawiona do Quentina, uczestniczy jednak w wymyślanych przez niego zabawach, aż w końcu zauważa, że nowy mąż matki jest całkiem sympatyczny… Niepostrzeżenie złość Billie przekuwa się w przywiązanie: choć nieuświadomione, to jednak silne. Dzięki pomysłowości Quentina, Billie może przezwyciężyć strach przed Liamem – dziewczynka odnosi sukces i zaczyna rozumieć, co w jej życiu powinno być naprawdę ważne. W tej powieści dla najmłodszych czytelników splata się kilka ważnych dla dziecka wątków. Motyw poczucia odrzucenia, samotności we własnej rodzinie, zagadnienia związane z małymi kłamstwami, oszustwami, z drobnymi kradzieżami. Ann Bryant, autorka książki, porusza również sprawę dręczenia rówieśników i umiejętność radzenia sobie ze złośliwymi zaczepkami. Uczy, że najważniejsza w życiu jest rodzina i – przyjaźń. To opowieść o miłości, poszukiwaniu szczęścia, które znajduje się we własnym domu, o lojalności i szczerości wobec przyjaciół. Historia Billie pokazuje, jak radzić sobie z trudnościami i uczy, że wszystkie problemy da się rozwiązać z pomocą bliskich. To pełna humoru, wciągająca i ciekawa książka, która z pewnością spodoba się najmłodszym.

Granice.pl

Szpieg mimo woli, Anthony Horowitz, Wydawnictwo Amber 2002

Najgorszy na świecie prywatny detektyw Tim Diament i jego młodszy brat Nick są spłukani. Kiedy więc tajemniczy znajomy proponuje im kupę forsy za stary płaszcz, trudno nie skorzystać z takiej okazji. Są jednak gorsze rzeczy niż być spłukanym. Na przykład być nafaszerowanym ołowiem – jak facet od płaszcza. A właśnie to może przydarzyć się braciom Diamentom, jeśli nie przechytrzą zabójcy, który depcze im po piętach…

Fragment:

To było długie, gorące lato. Chociaż wtedy tego jeszcze nie wiedziałem, dla mnie miało być dłuższe i gorętsze niż dla innych. W dniu, w którym się to wszystko zaczęło, na mnie przypadało przygotowanie lunchu – ale okazało się, że nie ma co przygotowywać. Zrobiłem, co mogłem. Ustawiłem na tacy talerze, noże, widelce, serwetki i nawet kwiatek, który rósł na ścianie łazienki. Brakowało tylko jedzenia.

– To wszystko? – zapytał Tim, gdy wniosłem tacę. Siedział za biurkiem i robił papierowe łódeczki z kartek wyrywanych z książki telefonicznej. – Tylko karton mleka?

– Pół kartonu – sprostowałem. – Pierwszą połówkę wypiliśmy na śniadanie. – Tak właśnie było. Od śmierci głodowej dzieliło nas zaledwie pół kartonu mleka o przedłużonej trwałości. – Przyniosę szklanki – powiedziałem.

– Szkoda zachodu.

Tim sięgnął po pudło stojące na rogu biurka. Wywrócił je do góry nogami. Ze środka wypadła jedna słomka.

– Ostania słomka – oznajmił.

Mieszkałem z moim starszym bratem, Herbertem Timothym Simple’em odkąd rodzice wyemigrowali do Australii. Herbert przemianował sam siebie na Tima Diamenta. Ogłosił się też prywatnym detektywem. I jedno, i drugie było dalekie od prawdy. Nie byłby w stanie znaleźć odcisku na opuszku własnego palca. Na widok trupów robiło mu się niedobrze. A gdy trzeba było prowadzić dochodzenie, był tak beznadziejny, że zwykle koniec końców to dochodzenie prowadziło jego.

Ze smutkiem wbiłem wzrok w mleko.

– Musisz znaleźć pracę, Tim – powiedziałem.

– Szukam pracy, Nick – obruszył się Tim. Otworzył szufladę biurka. Była zapchana listami. – Sam popatrz! Wysłałem setki podań.

– Ile odmów dostałeś? – zapytałem.

Skrzywił się.

– To właśnie są odmowy.